نتراشیده و نخراشیده (( خودمونی ))(( فی البداعه))
میشکونم هروز شیشه پنجره تو
پنجره همه را همسایه ها رو
میشکونم شیشه ماه و مهر مهربونو
بچه فضول و بی نزاکت محلم
شیشه را میشکونم یخ سکو تتون بهم می ریزم
وقتی بهم فحش می دین وقتی فکر می کننین پشت دیوار کسیه
وقتی فکر می کنی زنده ای
شیشه را میشکونم که بدونی چقدرقشنگی
دلم برات گرفته دلم براتون گرفته
شیشه را میشکونم که بدونیدهم من تنهایم هم تو هم همه
شیشه را میشکونم که بابا از اطاق مطالعه و مامان پشت میز آرایششو داداشی پشت اس ام اس ش
با هم یکی بشید و هی مرا کتک کاری کنید
بعد با هم حرف بزنید سر سفره دلتون واسم بسوزه منم از حرفهای دسته جمعیتون منتظر یه دعوت کوچلو باشم یا یه همدلی خالی یا اینکه یه دستی روسرم بابات بکشه...
سنگ میزنم به پنجرتون که من درسته که زشتم ولی منم آدمم دل منم قشنگیو دوست داره
منم می خوام کت بابامو بپوشم و تو قشنگیهاتون شرکت کنم
شیشه میشکونم که تو محل مثل موش مرده راه نری و یواشکی بری خونه
می خوام عربده بکشی و نفس کش بطلبی و کالباس های مزه بابا را یه دو برگشو به من بدی یه دوتا فحش بهمدیگه از پشت پنجره در برم که مامانت نفه کی بود کیبود من نبودم
شیشه را میشکونم که پرده را کنار بزنی و اطاق نفس بکشه
شیشه را میشکونم که اهل محل عاصی بشندو برای یه اتفاق ساده همدیگرو ببیند یه چند تاییشون برای اینم که شده سر ساعت به اداره نرند یه صبحونه نون سنگکی با خانماشون میل کنند
وقتی اهل محل بیرونم کردند سر تیر چراغ برق محل، همدیگر و دیدن چیزی برای گفتن بعد از یه سلام بی روح داشته باشند
وقتی من رفتم توپ بچه ها که به پنجره خورد خندشون میگیره و پارش نمی کنند ،نمی دونم شاید یاد بیرون کردن من بیفتن و بغضشون بگیره
وقتی رفتم اگه صدای گربه بالای پشت بوم بیاد یا موشه گنجه، ناخداگاه یاد من می افتینو با هم می خندیدبابا و ما مانم به بچه ها لبخند می زنند
آره شیشه را میشکونم تا یه لحظه این تلویزیونو بی خیالش بشینو ،سری تو کوچه بکشین
به عابرا نگاه کنید به مردمان زنده به مردمان خسته
شیشه را می شکونم شاید پای خودمم زخمی بشه ...
چه می دونم ....
شیشه را میشکونمو شاید خیلی حرفهای ناگفته توی دلتون باشه که من نزدم ....
داودی
تهران
۸۷